Αγλαΐα: Καραγκιόζη, Καραγκιόζη, κατέβα απ’ τα κεραμίδια. Ελευθερωθήκαμε!
Καραγκιόζης: Από τι ελευθερωθήκαμε;
Αγλαΐα: Από τον κορονοϊό.
Καραγκιόζης: Δηλαδή πέθανε;
Αγλαΐα: Όχι ακόμα, Καραγκιόζη, αλλά πέθαναν όσοι έπρεπε να πεθάνουν μέχρι τώρα.
Καραγκιόζης: Κι εγώ γιατί να κατέβω;
Αγλαΐα: Για να το γιορτάσουμε.
Καραγκιόζης: Πώς θα το γιορτάσουμε;
Αγλαΐα: Κατέβα να τσακωθούμε. Ένα χρόνο έχουμε να τσακωθούμε. Γυναίκα είμαι κι εγώ, θέλω το τσάκωμά μου.
------------------------------------
Μορφονιός: Κύριε Καραγκιόζη, παντρεύομαι.
Καραγκιόζης: Μπράβο, Μορφονιέ.
Μορφονιός: Τώρα που τελείωσε η καραντίνα και ελευθερωθήκαμε θα γίνω σύζυγος.
Καραγκιόζης: Μορφονιέ, η Μπεμπέκα το ξέρει;
Μορφονιός: Δεν της το ‘χω πει ακόμα, γιατί έχω να τη δω περισσότερο από ένα χρόνο.
Καραγκιόζης: Και θα τη γνωρίσεις, Μορφονιέ;
Μορφονιός: Όχι, κύριε Καραγκιόζη, αλλά θα με γνωρίσει εκείνη από το μυτάκι.
Καραγκιόζης: Μορφονιέ, είσαι μοναδικός.
Μορφονιός: Το ξέρω, κύριε Καραγκιόζη, μακάρι να μου μοιάσουν και τα παιδιά μου.
Καραγκιόζης: Θα είναι πολύ ευτυχισμένα, Μορφονιέ, αν σου μοιάσουν.
Μορφονιός: Το ξέρω, κύριε Καραγκιόζη.
Καραγκιόζης: Πρόσεχε, όμως, να μην κοιταχτούν ποτέ σε καθρέφτη.
Μορφονιός: Καλά κάνετε και μου το λέτε, κύριε Καραγκιόζη, γιατί το είχα ξεχάσει.
