Αγλαΐα: Καραγκιόζη, Καραγκιόζη, το 112.
Καραγκιόζης: Κατάλαβα, έχουμε συναγερμό. Τι να κάνω, Αγλαΐα, που είμαστε στο κόκκινο; Έχει τόσο κορονοϊό;
Αγλαΐα: Δεν είναι για τον κορονοϊό.
Καραγκιόζης: Είναι για τις φωτιές;
Αγλαΐα: Όχι. Δεν κινδυνεύουμε, κάηκε όλη η χώρα, μόνο στάχτες έμειναν.
Καραγκιόζης: Τι συναγερμό έχουμε;
Αγλαΐα: Για την κατάθλιψη.
Καραγκιόζης: Πώς το ξέρεις;
Αγλαΐα: Μου το ‘πε η νυχού.
Καραγκιόζης: Πώς το κατάλαβε;
Αγλαΐα: Όλες θέλουν να βάψουν μαύρα τα νύχια τους.
Καραγκιόζης: Ασορτί με το περιβάλλον για άσκηση παραλλαγής;
Αγλαΐα: Καραγκιόζη, μην κοροϊδεύεις, έρχεται η ανάκαμψη.
Καραγκιόζης: Τότε γιατί μαύρα;
Αγλαΐα: Σε ένδειξη συμπαράστασης στην ανάκαμψη και γι’ αυτά που θα περάσουμε.
Καραγκιόζης: Μη μου το θυμίζεις γιατί μαυρίζει η καρδιά μου.
Αγλαΐα: Μη μαυρίζεις, Καραγκιόζη.
Καραγκιόζης: Γιατί, Αγλαΐα μου;
Αγλαΐα: Όταν θα ‘ρθει η ανάκαμψη, δε θα βρει τίποτα για να κάψει.
Καραγκιόζης: Λες, γυναίκα;
