Η πρόσφατη παρουσίαση της μελέτης για ίδρυση Ινστιτούτου Ελαιοκομίας στη Σπάρτη «σχηματοποίησε» μια υποσχόμενη αναπτυξιακή προοπτική για τον τόπο. Ωστόσο, η παρέμβαση του βουλευτή Νεοκλή Κρητικού έφερε στο προσκήνιο μια σκληρή πραγματικότητα και μια ηχηρή προειδοποίηση: «Να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, πως κι άλλες ακαδημαϊκού επιπέδου σχολές/Ινστιτούτα, ιδρύθηκαν από το όραμα Λακώνων συμπολιτών μας, αλλά “εν κρυπτώ” αλλότριες ενέργειες και “ιδιοτελείς” σκοπιμότητες, τις “πριόνισαν” σε βάθος χρόνου με αποτέλεσμα να μην καθίσταται εφικτή η διατήρησή τους».
Ο Λάκωνας πολιτικός «φωτογράφισε» -εμμέσως πλην σαφώς- την τραυματική διαδρομή του ΙΝΕΒΥΠ Μυστρά. Όσοι παρακολουθούν τα τοπικά δρώμενα αντιλήφθηκαν σε τι αναφερόταν. Στην ακαδημαϊκή κυψέλη γνώσης και ιστορίας, που ιδρύθηκε με όνειρα και φιλοδοξίες, εκπαίδευσε δεκάδες επιστήμονες και διέδωσε τις αξίες του βυζαντινού πολιτισμού, αλλά τελικά έμπλεξε στα γρανάζια της αδιαφορίας και του παρασκηνίου και «αλώθηκε» πίσω από κλειστές αίθουσες. Και το πιο πικρό και ειρωνικό; Η υπονόμευση και η «σιωπηλή» φυγή έγινε στον τόπο που ο Κ. Παλαιολόγος στέφθηκε τελευταίος Αυτοκράτορας πριν φύγει για την Πόλη, όπου «έπεσε» με τους συμπολεμιστές του κατά την Άλωση.
Ειρήσθω εν παρόδω, ο κ. Κρητικός έδωσε στίγμα για τη μελλούμενη σχολή ελαιοκομίας: «Από τις τοποθετήσεις κατέστη σαφές πως όσοι οραματίζονται το Ινστιτούτο και βρίσκονται σε ζυμώσεις γι’ αυτό, προσανατολίζονται σε Πανεπιστημιακό Ερευνητικό Ινστιτούτο, το οποίο φυσικά πρέπει εκ των πραγμάτων να υπαχθεί στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου». Παρατήρησε δε ορθά, ότι άλλο είναι να οραματίζεσαι μια δομή και άλλο «να τη δούμε να υλοποιείται», δηλώνοντας την αρωγή του, αλλά ζητώντας απόλυτη συστράτευση.
Το μήνυμα είναι ξάστερο και απλό. Η Σπάρτη αξίζει και μπορεί να γίνει το επίκεντρο της επιστημονικής έρευνας για τον «πράσινο χρυσό», αρκεί να υπάρξει συμπαγές υπόβαθρο. Αρκετά «μάτωσε» ο τόπος με τα διαδοχικά «λουκέτα» και τις χαμένες ευκαιρίες. Η Νοσηλευτική είχε ανοίξει προ ετών πρώτη την πόρτα, αλλά η «χαριστική βολή» και το οριστικό... άδειασμα στην καρδάρα ήρθε εσχάτως με το ΙΝΕΒΥΠ. Και ποιος μπορεί να μαντέψει τι άλλο μπορεί να ακολουθήσει. Ας φροντίσουν λοιπόν όλοι να μη… χυθεί -οψέποτε- και το ελαιόλαδο! Απαιτούνται δικλείδες και σαφείς εγγυήσεις, για να μπει φραγμός σε κάθε μελλοντική μεθόδευση απαξίωσης κι υφαρπαγής καρπών και κατακτήσεων του τόπου. Ας γίνουν, έστω τώρα -με τα απανωτά «σφυρίγματα» λήξης- τα παθήματα μαθήματα. Για να μην ψάχνουμε πάλι το «λυχνάρι», αφού πρώτα μάς πάρουν το «λάδι»…
