Σαν φάρσα τηλεφωνική σε περιμένω…
Άλκης Αλκαίος
Όσοι είμαστε λίγο μεγαλύτεροι σε ηλικία και έχουμε ζήσει την εποχή της αναλογικής τηλεφωνίας, σίγουρα θυμόμαστε και τ’ απρόβλεπτα που τη συνόδευαν! Τι εποχές κι αυτές! Ακόμα ηχεί στ’ αυτιά μου ο χαρακτηριστικός ήχος της τηλεφωνικής «ροδέλας» όταν σχημάτιζα τον αριθμό! Ήταν τέτοια η τεχνολογία της εποχής, που επέτρεπε το μπλέξιμο των γραμμών. Δεν ήταν λίγες οι φορές που βρεθήκαμε να μιλάμε τρία και τέσσερα άτομα μαζί! Η εποχή της «ομαδικής συνομιλίας» είχε ξεκινήσει με τις βλάβες του ΟΤΕ!
Οι βλάβες όμως δεν ήταν το μοναδικό «ελάττωμα» της αναλογικής τηλεφωνίας. Τότε δεν υπήρχε η αναγνώριση κλήσεων. Η μόνη επιβεβαίωση της ταυτότητας του προσώπου του καλούντα ήταν η οικειότητα της φωνής του και η εμπιστοσύνη στα λεγόμενά του. Όμως δεν ήταν όλοι, όσοι χρησιμοποιούσαν το τηλέφωνο, αξιόπιστοι. Έτσι, μαζί με την εφεύρεση του τηλεφώνου, γεννήθηκε και η τηλεφωνική φάρσα!
Πολλές φορές συζητούσαμε με τους φίλους μου για τηλεφωνικές φάρσες. Κυκλοφορούσαν και κάποιες «πειρατικές» κασέτες με τέτοιου είδους αστεία. Φυσικά δεν μπορούσα να μη συμμετέχω κι εγώ στο παιχνίδι της εποχής. Θυμάμαι με τους φίλους μου να «σκαλίζουμε» τον τηλεφωνικό κατάλογο και να ψάχνουμε περίεργα επώνυμα. Μόλις βρίσκαμε το κατάλληλο, σηκώναμε το ακουστικό και σχηματίζαμε τον αριθμό! «Ναι, ο κύριος Λαγός;» «Ο ίδιος». «Μπαμ! Σε σκότωσα!». Έπειτα κλείναμε απότομα το ακουστικό γελώντας.
Με παραξενεύει που θυμάμαι ακόμα και σήμερα την πρώτη μου τηλεφωνική φάρσα. Την έκανα σε ηλικία 4-5 χρονών, πριν ακόμα μάθω να διαβάζω. Με είχε αφήσει η μητέρα μου, για λίγο, μόνο στο σπίτι. Μόλις έμεινα μοναχός, κατευθείαν πήγα στο τηλέφωνο. Το είχαμε ακουμπισμένο σε ένα έπιπλο της εποχής, το λεγόμενο «πορτ μαντώ». Σήκωσα το τηλέφωνο και σχημάτισα τυχαία έναν αριθμό.
«Παρακαλώ», απάντησε μια γλυκιά γυναικεία φωνή. Μου φάνηκε τότε πως τηλεφώνησα σε κάποια εταιρεία. Δεν ξέρω γιατί, ξεκίνησα τη φάρσα λέγοντας: «Εδώ Αγλαΐα!» Προφανώς η κυρία στην άλλη γραμμή αναγνώρισε το παιδικό της ηλικίας μου, πως δεν ήμουν η Αγλαΐα και μου απάντησε σχεδόν γελώντας: «Καλημέρα σας! Τι θέλει η κυρία Αγλαΐα;». Εκείνη τη στιγμή «κόλλησα», δεν είχα να πω κάτι άλλο και έκλεισα το τηλέφωνο. Πήγα μετά ήσυχος στο δωμάτιό μου να περιμένω τη μητέρα μου…
Αυτό που με βασάνιζε από τότε ήταν γιατί επέλεξα να συστηθώ ως Αγλαΐα! Δεν ήξερα καμιά γυναίκα στον οικογενειακό και φιλικό μας κύκλο με αυτό το όνομα. Δεν θυμόμουν να είχα δει στην τηλεόραση, σε κάποια εφημερίδα ή περιοδικό κάποια γυναίκα που να τη λένε Αγλαΐα. Για πολλά χρόνια δεν μπορούσα να κάνω τη σύνδεση.
Αυτή η σύνδεση εξηγήθηκε όταν άρχισα να ασχολούμαι με το θέατρο σκιών. Τότε κατάλαβα πως το όνομα αυτό προφανώς το γνώρισα από τον Καραγκιόζη. Η γυναίκα του ξυπόλητου, αυτή η κακομοίρα που ξενοπλένει για να τα βγάλει πέρα, γιατί ο ακαμάτης άντρας της κάνει όλο παλαβομάρες. Αυτή είναι η Αγλαΐα που το όνομά της έχει ταυτιστεί με την Ελληνίδα νοικοκυρά, που παλεύει όλη μέρα για να αναθρέψει τα παιδιά της και να φέρει το σπιτικό της σε μια τάξη.
Θαρρώ πως η ζωή με κάποιον μαγικό τρόπο μας προφητεύει το μέλλον! Δεν ήταν τυχαίο που αυτή η αθώα φάρσα της νηπιακής μου ηλικίας έχει χαραχθεί στη μνήμη μου. Δεν ήταν τυχαίο που σαν παιδί ένιωθα κάτι έντονο με το τραγούδι «Αχ, Βαλεντίνα». Το σημάδι για τα μελλούμενα επιβεβαιώθηκε στο τραγούδι με τη γέννηση της μεγάλης μου κόρης που ονομάστηκε Βαλεντίνα. Η φάρσα όμως με το όνομα Αγλαΐα τι να σήμαινε;
Ε, νομίζω πως τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα πια! Η Αγλαΐα είναι η γυναίκα που ο ίδιος παντρεύτηκα. Όχι γιατί η σύζυγός μου έχει το ίδιο όνομα ή μοιάζει με τη δόλια την Αγλαΐα, αλλά γιατί πολύ απλά εγώ είμαι ο Καραγκιόζης! Σάμπως έτσι δε μας λένε όσους ασχολούμαστε με το θέατρο σκιών; Σαν καταφθάνω για μια παράσταση, τα παιδιά δε λένε «ήρθε ο καραγκιοζοπαίχτης» αλλά ήρθε «ο Καραγκιόζης»! Κι αν δεν υπήρχε η Αγλαΐα να τον στηρίζει, πώς θα έστηνε το σπιτικό του στον μπερντέ ο Καραγκιόζης;
Η ζωή μας αποκαλύπτει τα μελλούμενα σαν φάρσα! Μου αποκαλύφθηκε η Αγλαΐα, για να μου φανερωθεί πως για το κάθε σπιτικό είναι απαραίτητη αυτή. Όπως λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο «σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν», έτσι και η Αγλαΐα είναι ο βράχος όπου οικοδομείται όχι μόνο το σπίτι του Καραγκιόζη, αλλά το κάθε σπίτι.
Αυτό το κείμενο το έγραψα στις 10 του Μάη, στη γιορτή της μητέρας. Το αφιερώνω στη μητέρα μου αλλά και στη μητέρα των παιδιών μου, στη «δική μου Αγλαΐα», τη Νατάσα, που μαζί πορευόμαστε στον δρόμο των σκιών! Χρόνια Πολλά!
* Ο Απόστολος Δομτζίδης είναι Καραγκιοζοπαίχτης και εκπαιδευτικός.
