Ο Μιχάλης Σάλλας, με μακρά πορεία στο τραπεζικό και οικονομικό περιβάλλον, στο βιβλίο του «Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα και τι θα μπορούσε να διορθωθεί» κάνει μια περιγραφή της ελληνικής κοινωνίας και εξηγεί ότι στην πράξη συνυπάρχουν τέσσερις Ελλάδες, με διαφορετικές δυνατότητες και συμπεριφορές.

Η πρώτη Ελλάδα είναι η κοινωνία των μη εχόντων. Δεν πληρώνουν φόρους, δεν έχουν πρόσβαση στις τράπεζες, επιβιώνουν μέσα από μια καθημερινότητα μακριά από τους κανόνες που έχουν θεσπιστεί. Έχουν χαμηλά εισοδήματα, χρωστούν μονίμως και στο ορατό μέλλον δεν έχουν καμία πιθανότητα ν’ αλλάξουν τη ζωή τους. Μάχονται για το σήμερα και ό,τι καταφέρνουν.

Η δεύτερη Ελλάδα είναι όλων όσοι έχουν σχέση με το κράτος. Δημόσιοι και δημοτικοί υπάλληλοι, αστυνομικοί, στρατιωτικοί, μόνιμοι προμηθευτές του δημοσίου, εργολήπτες. Ένας ολόκληρος κόσμος που ζει από το κρατικό χρήμα «βρίσκοντας τρόπους συνεννόησης» για να το εξασφαλίζει.

Η τρίτη Ελλάδα είναι επιστήμονες, νεότευκτες επιχειρήσεις, άνθρωποι που επενδύουν στη γνώση, τη σωστή σύγχρονη επιχειρηματικότητα προσπαθώντας, κόντρα στη γραφειοκρατία, στο κράτος - διώκτη και στην έλλειψη στήριξης των ιδεών τους, να έχουν αποτελέσματα για μια ποιοτική και καλύτερη ζωή.

Η τέταρτη Ελλάδα είναι οι πολιτικοί της. Κόμματα και πολιτικοί, στην πραγματικότητα συγκροτούν έναν ισχυρό δικό τους κόσμο που όχι μόνο εξασφαλίζει τη δική τους ευημερία, αλλά επηρεάζει αποφασιστικά τις άλλες τρεις κατηγορίες, οι οποίες εξαρτώνται απολύτως από το τι αποφασίζουν γι’ αυτές.

Ο Μιχάλης Σάλλας εξηγεί ότι για πρώτη φορά στη χώρα υπάρχει σχέδιο λειτουργίας της που, μάλιστα, σε πάρα πολλά σημεία αποδίδει, όμως η τέταρτη Ελλάδα δεν έχει ασχοληθεί με το πώς θ’ αξιοποιήσει τον τεράστιο πλούτο της περιφέρειας ή πως θα ενοποιήσει τις άλλες τρεις Ελλάδες δημιουργώντας μια ενιαία κοινωνία με κοινούς στόχους και όνειρα. Γιατί, σήμερα, οι τέσσερις Ελλάδες στην ουσία δεν συναντώνται μεταξύ τους.