Σε φάση οργανωτικής συγκρότησης περνά ο νεοσύστατος Σύνδεσμος Παραγωγής Εμπορίας Τυποποίησης Ελληνικού Ελαιολάδου (ΣΥΠΕΤΕΕΛ), καθώς προκηρύχθηκαν η πρώτη τακτική Γενική Συνέλευση και οι αρχαιρεσίες για την ανάδειξη του πρώτου οριστικού Διοικητικού Συμβουλίου του φορέα, ο οποίος φιλοδοξεί να αποτελέσει μια νέα, ισχυρή φωνή εκπροσώπησης του ελληνικού ελαιολάδου.
Η συνέλευση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 13 Ιουνίου (1 μμ), στην αίθουσα της Βιβλιοθήκης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, με ανοιχτό κάλεσμα προς όλους τους επαγγελματίες της αλυσίδας αξίας του ελαιολάδου -παραγωγούς, ελαιοτριβεία, ελαιουργεία, επιχειρήσεις εμπορίας, τυποποίησης και εξαγωγών.
Με λακωνική σφραγίδα
Η πρωτοβουλία αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Λακωνία, καθώς ο νομός διαθέτει ισχυρή παρουσία τόσο στη δημιουργία, όσο και στη λειτουργία του νέου Συνδέσμου. Άλλωστε, από το πρώτο κιόλας στάδιο της ίδρυσης, δύο εκ των δέκα μελών της ιδρυτικής Συντονιστικής Επιτροπής προέρχονται από τη Λακωνία: ο Δημήτρης Βασιλάκος της «Πολυμενάκος Maxouli AE» και ο Δημήτρης Φάββας από τους «Ελαιώνες Φάββας», ο οποίος σήμερα είναι και πρόεδρος του προσωρινού ΔΣ. Η έντονη λακωνική συμμετοχή μόνο τυχαία δεν θεωρείται, καθώς η περιοχή συγκαταλέγεται διαχρονικά στις κορυφαίες ελαιοπαραγωγικές ζώνες της χώρας, με παραγωγή υψηλής ποιότητας έξτρα παρθένου ελαιολάδου και σημαντική εξαγωγική δραστηριότητα.
Στην ανακοίνωσή του, το προσωρινό ΔΣ τονίζει ότι βασικός στόχος του Συνδέσμου είναι η οργάνωση του ελληνικού ελαιολάδου «σε υγιείς βάσεις», με διαφάνεια, αντιπροσωπευτικότητα και χρηστή διαχείριση των εθνικών και κοινοτικών πόρων, ώστε να διαμορφωθεί μια ουσιαστική εθνική στρατηγική για το προϊόν. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι ο νέος φορέας επιδιώκει να καλύψει το κενό που υπάρχει στον χώρο του εμπορίου, λειτουργώντας ως γέφυρα ανάμεσα στην παραγωγή, τα ελαιοτριβεία και τη βιομηχανία τυποποίησης.
Τέλος στο «χύμα» ελαιόλαδο
και τις χαμένες υπεραξίες
Οι άνθρωποι του Συνδέσμου κάνουν λόγο για έναν κλάδο που τα τελευταία χρόνια έχει αποδυναμωθεί, με αποτέλεσμα το ελληνικό ελαιόλαδο να παραμένει συχνά υποτιμημένο στις διεθνείς αγορές και να εξάγεται σε μεγάλο βαθμό χύμα, χάνοντας σημαντική προστιθέμενη αξία.
Μεταξύ των βασικών στόχων του ΣΥΠΕΤΕΕΛ περιλαμβάνονται η ενίσχυση της θέσης του ελληνικού ελαιολάδου στην παγκόσμια αγορά, η δίκαιη συμμετοχή όλων των κρίκων της αλυσίδας αξίας στο παραγόμενο εισόδημα, η αύξηση της παραγωγής με παράλληλη βελτίωση της ποιότητας, η αξιοποίηση των υποπροϊόντων της ελιάς μέσω της κυκλικής οικονομίας, αλλά και η καλύτερη αξιοποίηση των ευρωπαϊκών και εθνικών χρηματοδοτικών εργαλείων. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται ακόμη στην ανάγκη μείωσης του κόστους ενέργειας, στη χρηματοδότηση της επιστημονικής έρευνας και στην προώθηση του επώνυμου τυποποιημένου ελληνικού ελαιολάδου τόσο στην εσωτερική αγορά, όσο και στο εξωτερικό.
Μια συμμαχία άνω των 70.000 τόνων
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, ήδη στην προσπάθεια συμμετέχουν ιδιωτικές και συνεταιριστικές επιχειρήσεις που εκπροσωπούν περισσότερους από 70.000 τόνους ελαιολάδου, δηλαδή περίπου το 35% της συνολικής ελληνικής παραγωγής, γεγονός που αποτυπώνει τη δυναμική του εγχειρήματος.
«Αντάξιοι της ιστορίας του ελληνικού ελαιολάδου»
Στο κάλεσμά του, ο πρόεδρος του προσωρινού ΔΣ, Δ. Φάββας, απευθύνει πρόσκληση προς όλους τους επαγγελματίες του κλάδου να συμβάλουν στη δημιουργία ενός Συνδέσμου «αντάξιου της ιστορίας του ελληνικού ελαιολάδου και ικανού να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις», με τελικό στόχο τη διασφάλιση του μέλλοντος ενός από τα σημαντικότερα εθνικά προϊόντα της χώρας.
«Πουλάμε Ελλάδα, χωρίς Ελλάδα μέσα»
Εξάλλου, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κ. Φάββας, ξετύλιξε τη φιλοσοφία του νέου φορέα, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον του εθνικού μας προϊόντος. Έκρουσε το καμπανάκι της αφύπνισης, υπογραμμίζοντας το παράδοξο του ελληνικού τουρισμού: «Πουλάμε Ελλάδα στο τουριστικό προϊόν, χωρίς Ελλάδα μέσα», δήλωσε χαρακτηριστικά, καταγγέλλοντας ότι η νομοθεσία για την υποχρεωτική κλειστή φιάλη ελαιολάδου στην εστίαση δεν εφαρμόζεται επαρκώς. Στόχος, όπως είπε, είναι η άμεση και ουσιαστική διασύνδεση του τουριστικού μοντέλου με την εγχώρια παραγωγή και την ελληνική διατροφή.
Ο Λάκωνας δεν έκρυψε την ανησυχία του για τον κίνδυνο απαξίωσης της ελαιοκομίας, αν δεν υπάρξει άμεσα εθνική στρατηγική, ενώ ανέδειξε και το έλλειμμα ταυτότητας (branding) που στερεί πολύτιμα έσοδα από τη χώρα μας, φέρνοντας ως παράδειγμα τους γείτονες: «Πριν από ενάμιση χρόνο η Ιταλία πουλούσε μόνο με το “made in Italy” στη διπλάσια τιμή το ελαιόλαδό της, σε σχέση με αυτό που απολάμβανε ο Έλληνας παραγωγός». Όπως εξήγησε, η χώρα μας δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την Ισπανία σε όρους μαζικής παραγωγής και οικονομιών κλίμακας, άρα το «κλειδί» βρίσκεται στην ισχυρή ταυτότητα και την ποιότητα.
Για τον ΣΥΠΕΤΕΕΛ, η εξίσωση της αγοράς είναι απλή και ξεκάθαρη: «Ο παραγωγός πρέπει να έχει τον χώρο να υπάρχει και ο καταναλωτής να πληρώνει αυτό το ευγενές προϊόν σε μια έντιμη τιμή. Όλοι οι ενδιάμεσοι, είτε είμαστε έμποροι είτε τυποποιητές, χωρίς αυτούς τους δύο πυλώνες δεν έχουμε κανέναν ρόλο να διεκδικούμε», υπογράμμισε.
