Δεν είναι εύκολο να εκθέτω εαυτόν στο ανώνυμο πλήθος (αλλά και σε γνωστούς). Αντιθέτως, είναι πολύ εύκολο να χαρακτηριστώ οτιδήποτε, αφού ό,τι γράφω «άλλοι με έβαλαν», «τα έχω πάρει», ακόμα χειρότερα «παραπλανώ και λέω ψέματα». Για έναν αριθμό ανθρώπων που σέβομαι και εκτιμώ, «τα έχω γυρίσει τόσο, που εκτίθεμαι».

Δεν μιλώ μόνο για τους haters του διαδικτύου που μολύνουν την ανθρώπινη επικοινωνία. Μιλώ και για απευθείας... διαμαρτυρίες μετά από κάποιο κείμενό μου, που διατυπώνουν και την απορία: Πώς ένας εκδότης μεγάλων κεντροαριστερών εφημερίδων γράφει τέτοια πράγματα;

Έχω μια διπλή απάντηση στα παραπάνω που τη θέτω σταθερά, αλλά σ’ αυτή τη δική μου απάντηση ποτέ δεν μου απαντούν. Το πρώτο που λέω είναι: «Πες μου πού γράφω ψέματα και εγώ θα ζητήσω με επόμενο άρθρο μου συγγνώμη». Δεν μπορούν να βρουν ψέμα.

Και το δεύτερο είναι: «Πώς σχολιάζεις εσύ τώρα πως ό,τι έχω γράψει έχει επιβεβαιωθεί;». Και εδώ τους θυμίζω ότι είχα προβλέψει δημόσια και πολύ νωρίς τις νίκες Μητσοτάκη, την καταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ από τον Τσίπρα, τα ψεύδη των Τεμπών και πολλά ακόμη. Σε μερικές περιπτώσεις ήμουν ο μόνος που τα έγραφε, αλλά δείτε τη συνέχεια.

Αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα είναι π.χ. «Νέα Αριστερά», παραδέχονται ότι τους κατέστρεψε ο Τσίπρας. Όταν τα είχα προβλέψει, ήμουν εχθρός. Και οι συνωμοσιολόγοι των Τεμπών τώρα κρύβονται. Είναι αυτοί που όταν έβγαινα σε πάνελ ή έγραφα την ωμή αλήθεια με καθύβριζαν.

Τα πράγματα όμως είναι αδιανόητα απλά (γι’ αυτό και πολύ δύσκολα). Όταν φοράς κομματικά γυαλιά, δεν ξέρεις ούτε να διαβάζεις ούτε να γράφεις. Και ένα κείμενο δεν μπορείς να το αποδομήσεις χωρίς να δεις α) αν λέει ψέματα και β) αν αργότερα δικαιώθηκε.

Και όπως έχω γράψει κάτω από σχόλια haters όταν με καθύβριζαν πεζοδρομιακά, υπάρχει για αυτούς μια καλή λύση με μένα. Να μην με διαβάζουν. Άλλωστε, δεν γράφω γι’ αυτούς.