Χατζηαβάτης: Καραγκιόζη, Καραγκιόζη, έχω νέα.
Καραγκιόζης: Τι θες χριστουγεννιάτικα χατζηπαλαβιάρη;
Χατζηαβάτης: Ο πασάς είπε να μην πας φέτος να του πεις τα κάλαντα.
Καραγκιόζης: Γιατί; Δεν έχει να μου δώσει αυγουλάκια όπως κάθε χρονιά;
Χατζηαβάτης: Ο πασάς είπε να πεις τα κάλαντα για το σπιτάκι σου γιατί είναι η τελευταία χρονιά που έχεις σπίτι.
Καραγκιόζης: Θα μου το πάρει; Τι θα το κάνει;
Χατζηαβάτης: Θα το δώσει στους ξένους που τους χρωστάμε πολλά.
Καραγκιόζης: Ωραία, θα τα πω στο σπιτάκι που θα χάσω.
Χατζηαβάτης: Ξεκίνα να τα λες.
Καραγκιόζης: Ξεκινάω. Τρίγωνα κάλαντα…
Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι,
στοιχειό είναι και με προσκαλεί ψυχή και με προσμένει.
Το σπίτι που γεννήθηκα, ίδιο στην ίδια στράτα
στα μάτια μου όλο υψώνεται και μ’ όλα του τα νιάτα.
Το σπίτι, ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα
και ανόθευτο και αχάλαστο, και με προσμένει ακόμα.
Τρίγωνα κάλαντα… Τρίγωνα κάλαντα…
Χατζηαβάτης: Ωραία κάλαντα. Δικά σου είναι;
Καραγκιόζης: Όχι του Παλαμά.
